فعل، کلمه‌ای است که انجام یک کار یا وقوع رویدادی را در زمان‌های گذشته، حال یا آینده بیان می‌کند. در زبان فارسی، فعل در انتهای جمله قرار می‌گیرد، بخش اصلی فعل یا همان ریشه آن را «بن فعل» می‌نامند که بخش ثابت فعل است و سایر صیغه‌های آن از این بخش ساخته می‌شوند. بن فعل، مفهوم عمل یا حالت را نشان می‌دهد و شامل دو نوع بن ماضی و بن مضارع است. فعل‌های مربوط به زمان گذشته و آینده از بن ماضی و فعل‌های حال و امر از بن مضارع ساخته می‌شوند. زمانی که بن ماضی با پسوند «ــَــن» ترکیب شود، «اسم مصدر» به وجود می‌آید که مفهوم کلی فعل را بدون اطلاعاتی در مورد شخص، زمان یا تعداد نشان می‌دهد. برای استخراج بن ماضی از فعل، باید اسم مصدر بدون «ــَــن» در نظر گرفته شود و شناسه‌های اضافی مانند «می» و «ن» از اول و آخر فعل حذف شوند. برای یافتن بن مضارع، دو روش معمول وجود دارد: تبدیل فعل به صیغه امر و سپس حذف پیشوند «ب» حذف شناسه‌ها و اجزای اضافه از فعل صرف‌شده تا بن مضارع باقی بماند. در این آموزش، به معرفی ساختار بن فعل می‌پردازیم و انواع بن ماضی و مضارع و کاربردهای آن‌ها را بررسی خواهیم کرد. همچنین، روش‌های مختلف برای ساخت این دو نوع بن و نحوه تشخیص آن‌ها را توضیح خواهیم داد. در نهایت نیز برای درک بهتر مفاهیم، با ذکر مثال‌های کاربردی، مباحث را تکمیل خواهیم کرد.
