در مطالعات برنامه ریزی شهری و منطقه ای، مطالعه عملکرد سیستم ها، پیش بینی شرایط آینده و یا تعیین عدم قطعیت ها در آینده، انتخاب بهترین گزینه برای تغییرات، حائز اهمیت می باشند. برای دستیابی به نتایج مذکور، استفاده از روش ها و مدل های کمی (ریاضیاتی، آماری) غیرقابل اجتناب است. از این رو یکی از ابزارهای اصلی برنامه ریزی شهری و منطقه ای، روش های علمی تجزیه و تحلیل در قالب مدل ها هستند که زمینه تصمیم سازی ها و تصمیم گیری ها را به شکل عقلانی فراهم می آورند. اگرچه سیستم شهری به دلیل پویایی حاصل از عملکرد زیر سیستم های مختلف، عاری از جامعیت عقلانی قابل تفسیر است، اما مسائل مطرح در هر یک از زمینه های برنامه ریزی مرتبط را می توان هرچند به شکل ناقص و ساده، با استفاده از مدل های کمی توضیح داد که درک از مسأله را بهتر نموده و به عنوان یکی از ابزارهای تصمیم سازی، فرایند برنامه ریزی را تسهیل می نماید. در این فرادرس مدل ها و روش های کمی کلاسیک کاربردی در پیش بینی های جمعیتی، برنامه ریزی حمل و نقل و کاربری زمین، مدل های اقتصادی و پیش بینی اشتغال و برنامه ریزی خطی معرفی شده و زمینه برای آشنایی با مدل های پیچیده تر مدرن را فراهم می آورد.
