میوهها و سبزیجات نقش بسیار مهمی در تغذیه انسان و به خصوص در تامین ویتامینها، املاح و فیبر دارند. برای نمونه، اسیدآسکوربیک (Ascorbic Acid) یا ویتامین سی (Vitamin C)، یکی از مهمترین ویتامینها است که توسط بدن انسان ساخته نشده و به طور عمده از طریق سبزیجات و میوهها وارد بدن میگردد. در طی دهههای اخیر، تولید میوه و سبزی در سراسر جهان افزایش یافته است که بخشی از آن در پاسخ به ازدیاد جمعیت و بالاتر رفتن استاندارد سطح زندگی بوده است. این در حالی است که حدود 33 درصد از محصولات قبل از این که به دست مصرفکننده برسند، از بین میروند و این موضوع، جدا از کاهش کیفیت و ارزش غذایی میوه و سبزی است. نگهداری نامناسب و عملیات جابجایی نادرست پس از برداشت، میتواند باعث از بین رفتن مقدار زیادی از محصول شود که برای رشد آن، کارگر، مواد و سرمایه زیادی به کار رفته است. فیزیولوژی پس از برداشت، یکی از شاخههای مهم فیزیولوژی گیاهی و باغبانی است که تغییرات متابولیکی و شیمیایی را در بافتها و اندامهای گیاهی و همچنین عوامل و راههای کنترل کاهش مرغوبیت محصولات را پس از برداشت و طی نگهداری تا هنگام مصرف، مطالعه نموده و مورد بررسی قرار میدهد. نقش ما در فیزیولوژی و فناوری پس از برداشت، به حداقل رساندن ضایعات محصول و حفظ سلامت و ارزش غذایی میوهها و سبزیها در کنار افزایش عمر نگهداری آنها است. این فرادرس، از دروس مهم دوره کارشناسی علوم باغبانی است و به عنوان یکی از منابع کارشناسی ارشد این گرایش و پیشنیاز درس فیزیولوژی پس از برداشت پیشرفته در دوره تحصیلات تکمیلی است. ضمن این که به عنوان دانشی کاربردی برای دیگر دانشجویان رشتههای کشاورزی، از جمله: زراعت و اصلاح نباتات، خاکشناسی و گیاهپزشکی به شمار میآید.
