قدمت شطرنج را بیش از ۱۵۰۰ سال تخمین می زنند و آن را ابداع یونانیان یا بابلی ها و یا مصریان می دانند. اما مورخان بر این عقیده اند که ریشه شطرنج به هندوستان برمی گردد و در زمان ساسانیان از هندوها به ایران گسترش یافته و سپس این بازی جذاب و فکری از طریق ایران به جهان اسلام و اروپا راه پیدا کرده است. شیوه نوین این بازی در اصل به نیمه دوم قرن نوزدهم برمی گردد یعنی زمانی که در اواخر این قرن و اوایل قرن بیستم، فدراسیون جهانی آن تاسیس گردید. امروزه شطرنج در میان کهن ترین بازی ها در بین مردم تا حدی رواج دارد که در دورهمی های فامیلی و دوستانه خیلی مورد استفاده قرار می گیرد. این بازی تقابل دو اندیشه و هوش است که به نوعی با مهره هایی که در اختیار دارند با یکدیگر وارد جنگ می شوند که گاهی به برد یک نفر می انجامد و گاهی هم دو نفر تسلیم هنر تفکر یکدیگر می شوند و بازی با تساوی به پایان می رسد. شطرنج فعالیت ذهنی پیچیده ای است که نیاز به تعقل، تمرکز و قدرت تصمیم گیری بالا دارد. در این ورزش سلول های خاکستری مغز به کار گرفته می شود تا حرکات حریف برای حمله پیش بینی شود. هر چقدر که مطالعاتی درباره مغز انجام می گیرد، مشخص می شود که ورزش شطرنج ابزاری برای پرورش ذهن و تقویت توانایی های ذهنی است. بازیکن برای استقرار مهره های خود چگونگی هدایت کردن مهره ها را یاد می گیرد، می آموزد که چگونه تصمیم گیری کند و اگر او اجازه دهد تا مهره های وی اسیر شود، ممکن است بازی را از دست بدهد. شطرنج در طول زندگی مسئولیت پذیری و تصمیم گیری را به کودکان آموزش می دهد. وقتی کودکان بازی شطرنج را یاد بگیرند، شروع به توسعه مهارت های ریاضی، از جمله: تفکر حل مساله، تفکر منطقی، تصمیم گیری و حل مشکل می نمایند. این مهارت ها به آن ها اجازه خواهد داد که در مسیر زندگی با اتفاقات غیرمنتظره برخورد نمایند و خود را در تمام موقعیت ها کنترل کنند و ارائه راه حل نمایند. شطرنج از جمله بهترین و موثرترین ابزار در آماده کردن کودکان برای مواجهه با دنیای کنونی است که روز به روز با دنیایی از اطلاعات مواجه می شود و همراه با آن موقعیت های دشوارتری در تصمیم گیری به ارمغان می آورد. شطرنج نحوه تفکر منطقی و کارآمد را آموزش می دهد و انتخاب بهترین گزینه از میان گزینه های موجود را نشان می دهد و اهمیت برنامه انعطاف پذیر، تمرکز و نتیجه انتخاب و تصمیم گیری را به نمایش می گذارد.
