صنعت گردشگری به دلیل بهره گیری از ظرفیت های بالقوه در توسعه، اهرم مطلوب بسیاری از کشورها در تغییر پارادایم بوده است. مطالعه روندهای توسعه در چندین کشور نشان می دهد که گردشگری مسیر دسترسی به توسعه چند جانبه را تسهیل بخشیده است. از این رو، در میان دولت ها و حکومت ها از محبوبیت قابل توجه ای برخوردار شده و بسیاری از کشورها در تدارک مهیا کردن زیرساختی لازم برای بهره گیری از ظرفیت های گردشگری هستند. توسعه گردشگری در هر مقصد نیازمند فراهم نمودن زیرساخت ها و روساخت های کافی است. با این وجود، به صرف تجهیز مقاصد به زیرساخت ها و روساخت ها، امکان توفیق در برنامه های توسعه گردشگری، امری حتمی نخواهد بود. صنعت گردشگری پدیده ای اجتماعی است که در بستر ارتباطات اجتماعی محقق می شود و لذا توجه به عنصر ارتباطات اجتماعی در این صنعت می تواند زمینه تعامل اجتماعی را فراهم آورد که در حقیقت موتور محرکی برای سرعت بخشیدن به روندهای توسعه، از طریق گردشگری محسوب می شود. ارتباطات اجتماعی در گردشگری، تقابل میزبان و مهمان (گردشگران) است که باید بر اصول مهمان نوازی استوار باشد. مهمان نوازی عنصر مهمی در صنعت گردشگری به حساب می آید تا جایی که خود به تنهایی به عنوان یک شاخه علمی در بسیاری از دانشگاه ها و مراکز علمی جهان تدریس می شود. آداب معاشرت و الگوهای رفتاری در صنعت گردشگری تحت عنوان اخلاق حرفه ای، یک دستورالعمل جامع برای دستیابی به چارچوب های مهمان نوازی به شمار می رود. هر چه سطوح تعامل اجتماعی بین میزبان و مهمان وسیع تر باشد، موفقیت در اجرای برنامه های توسعه گردشگری و دستیابی به نتایج ارزنده آن بیش از پیش حاصل می شود. از این رو، این فرادرس به عنوان پیش نیاز در توسعه برنامه های این صنعت، امری ضروری به نظر می رسد. این مبحث آموزشی تلاش دارد تا فعالین صنعت گردشگری را با چارچوب های آداب معاشرت و اخلاق حرفه ای در این صنعت آشنا نماید تا به وسیله آن بتوان با بهره گیری از ظرفیت های انسانی و تعامل اجتماعی، به توسعه برنامه های گردشگری کمک نمود.
