وقتی رنجی از حد توان نمادینسازی عبور میکند، زمان درونی از حرکت میایستد و آنچه بر سوژه میگذرد دیگر «اندوه» نیست؛ شکافی است در بافت روان که خود را در تکرار، کابوس، بدن و رابطه فریاد میزند. در چنین ...
وقتی رنجی از حد توان نمادینسازی عبور میکند، زمان درونی از حرکت میایستد و آنچه بر سوژه میگذرد دیگر «اندوه» نیست؛ شکافی است در بافت روان که خود را در تکرار، کابوس، بدن و رابطه فریاد میزند. در چنین لحظههایی، درمانگر با نوعی خاموشیِ سنگین مواجه میشود؛ خاموشیای که نه از غم، بلکه از برخورد با امر واقعی برمیخیزد.
این دوره، سفری تخصصی به نقطه تماس سوگ و تروما است؛ جایی که تفاوت ساختاری میان این دو و نحوه سازماندهی رنج روشن میشود. از ریشههای کلاسیک تروما در روانکاوی فروید—تا نگاه لکانی به گسست در نظم نمادین، ترومای تولد، و اثر رنج در پیکره بدن—در این مسیر بررسی میشود که چگونه دیگری میتواند زخمی بر سوژه بگذارد و چگونه درمانگر میتواند امکان بازگشت معنا را فراهم کند.
با تکیه بر خوانشهای کلینیکمحور، مثالهای ساختاری، و تجربه بالینی، این دوره درمانگر را در مواجهه با سوژه تروماتیزه یاری میکند: شنیدنِ شکاف، درک دفاع، تشخیص انتقال، و ساختن فضایی که در آن بازگشت به روایت امکانپذیر شود و رنج دوباره در زنجیره نمادین جای گیرد.
هنوز نظری ثبت نشده است.