جلسه اول وقتی بحرانهای جمعی طولانی میشوند، مسئله فقط کمبود پاسخ نیست؛ گاهی خودِ امکانِ توافق بر سر واقعیت آسیب میبیند. در چنین وضعیتی، فرد میان روایتهای متعارض، بیاعتمادی و اضطراب معلق میمان...
جلسه اول
وقتی بحرانهای جمعی طولانی میشوند، مسئله فقط کمبود پاسخ نیست؛ گاهی خودِ امکانِ توافق بر سر واقعیت آسیب میبیند. در چنین وضعیتی، فرد میان روایتهای متعارض، بیاعتمادی و اضطراب معلق میماند و ذهن یا به سمت قطعیتهای شتابزده میرود یا به سمت خستگی و بیحسی.
این جلسه تلاش میکند با نگاهی روانکاوانه نشان دهد «برهوت حقیقت» چگونه در روان فرد و ذهن جمعی تجربه میشود و درمانگر چگونه میتواند بدون افتادن در دام انکار یا قطعیت، فضای فکر کردن و معنا دادن را زنده نگه دارد.
جلسه دوم
این جلسه ادامهای است بر بحث «فروپاشی نام پدر در امر اجتماعی» و به این پرسش میپردازد که وقتی پیوندهای نمادین سست میشوند، چه بر سر رابطه ما با قانون، مرز، معنا و اعتماد میآید. پیامد این اختلال فقط اجتماعی نیست؛ در سطح روانی نیز خود را به شکل اضطراب، خشم، بیاعتمادی و ازهمگسیختگی زبان مشترک نشان میدهد.
در این جلسه بررسی میکنیم درمانگر چگونه میتواند اثر این فروپاشی را در روایت مراجع تشخیص دهد و بدون قضاوت شتابزده، آن را به زبانی قابلفهم و قابلکار در اتاق درمان تبدیل کند.
جلسه سوم
«هستم پس میاندیشم» در اینجا فقط یک جمله نیست؛ یک موضع روانی است در برابر بحران. وقتی فشار جمعی بالا میرود، ذهن اغلب توان مکث، تعلیق و فکر کردن را از دست میدهد و به واکنشهای فوری، قطعیتطلبی یا بیحسی پناه میبرد.
این جلسه به رابطه میان بودن، اضطراب و امکان اندیشیدن میپردازد و نشان میدهد چرا حفظ ظرفیت فکر کردن، هم برای سوژه و هم برای درمانگر، یکی از مهمترین راههای عبور از آشفتگی و فرسودگی در وضعیتهای بحرانی است.
هنوز نظری ثبت نشده است.