«دلبستگی» (Attachment) به معنی داشتن پیوند عاطفی عمیق و پایدار با شخصی دیگر است، به صورتی که فرد در کنار کسی که به آن دلبستگی دارد، احساس آرامش و امنیتی می‌کند. افراد تمایل دارند نزدیک به افرادی که به آن‌ها دلبسته هستند بماند و با دوری از آن‌ها «اضطراب جدایی» (Separation Anxiety) را تجربه می‌کنند. بنابر مطالعات «رودلف شفر» (Rudolph Schaffer) و «پگی امرسون» (Peggy Emerson) بر روی شصت نوزاد، شکل‌گیری دلبستگی چهار مرحله دارد که شامل «پیش-دلبستگی»، «شکل‌گیری دلبستگی»، «دلبستگی واضح» و «ایجاد ارتباط متقابل» می‌شود. آنچه که اغلب به عنوان دلبستگی از آن صحبت می‌شود، دلبستگی بین نوزاد و مراقب اولیه او است. بنابر رفتار مراقبان، سبک دلبستگی نوزاد می‌تواند ایمن یا انواعی از ناایمن باشد. این موضوع اهمیت ویژه‌ای دارد چرا که شکل دلبستگی در تمام طول عمر بر روابط فرد تاثیر می‌گذارد. «سبک دلبستگی» به معنی چگونگی ارتباط و رفتار آدم‌ها در روابط است که در کودکی بر روابط فرزند و مادر (یا مراقبت‌کننده‌های اصلی) متمرکز است و در بزرگسالی به روابط فرد با دوستان صمیمی و به خصوص شریک عاطفی گسترش می‌یابد. سبک‌های دلبستگی عبارتند از: دلبستگی ایمن (Secure Attachment) دلبستگی ناایمن-دوسوگرا (Ambivalent-Insecure Attachment) دلبستگی ناایمن-اجتنابی (Avoidant-Insecure Attachment) دلبستگی نا‌به‌سامان (Disorganized-Insecure) اغلب افراد بعد از اینکه متوجه وجود دلبستگی ناایمن در فرزند، شریک عاطفی، نزدیکان و خودشان می‌شوند، نگران شده و می‌پرسند که آیا سبک دلبستگی تغییر می‌کند؟ اگرچه که تغییر سبک دلبستگی کاری آسان نخواهد بود، اما، بله. سبک دلبستگی به کمک روش‌های روان‌درمانی و خوددرمانی قابلیت تغییر دارد. در برخی حالت‌ها ممکن است مشکلات دلبستگی به حدی شدت گیرند که زندگی عادی و عملکرد روزانه فرد را مختل کنند و تبدیل به «اختلال روانی» (Psychological Disorder) شوند. از آنجا که دلبستگی در تمام مراحل و ابعاد زندگی انسان نقش دارد، اختلالات روانی بسیاری در اثر دلبستگی ناایمن می‌تواند شکل بگیرد، اما دلبستگی ناایمن بر شکل‌گیری دو اختلال تاثیر مستقیم‌تری دارد: اختلال دلبستگی واکنشی (Reactive Attachment Disorder | RAD) اختلال درگیری اجتماعی مهار نشده (Disinhibited Social Engagement Disorder | DSED) طی این آموزش به بررسی علائم هر یک از این دو اختلال می‌پردازیم.
