بازی زبان مشترک کودکان برای بیان احساسات و نیازهای آنها است. کودکان به وسیله بازی مهارتهای شناختی، حرکتی و اجتماعی خود را توسعه میدهند و اطلاعات جدیدی به دست میآورند. کودکان با کاوش در نقشها، مهارتها و علایق مختلف خودشان را کشف میکنند. اهمیت بازی کردن در رشد کودکان، باعث شده است تا علم روانشناسی به مطالعه تخصصی بازی کودک بپردازد. امروزه بازی در روانشناسی به عنوان فعالیتی شناخته میشود که توسط خود فرد انتخاب شود، با قوانین ذهنی و قراردادی هدایت شود، از عنصر تخیل بهره بگیرد و هدف آن لذت بردن و ایجاد سرگرمی باشد. بازی کردن یک الزام برای رشد کودکان است و به پرورش کودک از جنبههای مختلف فیزیکی، شناختی، اجتماعی، اخلاقی، هیجانی و ... کمک میکند. از نظر روانشناسی بازی کودکان، رشد کودک بدون بازی کردن کامل نمیشود یا با سرعت بسیار کندی پیش میرود. گاهی روانشناسان و مربیان برای بهبود رشد کودکان و تقویت یادگیری آنها، از بازی استفاده میکنند. انواع بازی از نظر ژان پیاژه: ژان پیاژه (Jean Piaget)، روانشناسی سوئیسی است که بهخاطر نظریههای خود در زمینه روانشناسی رشد معروف است. او در نظریات خود به بررسی مراحل رشد شناختی کودکان میپردازد. پیاژه مطرح میکند که بازیهایی که کودکان در آنها شرکت میکنند نیز متناسب با سطح شناختی آنها است. سپس، با توجه به این موضوع، سه نوع مرحلهای بازی را پیشنهاد میدهد: بازیهای عملکردی (Functional Plays) بازیهای نمادین (Symbolic Play) بازیهای دارای قوانین (Plays with rules) انواع بازی از نظر پارتن: یکی دیگر از دانشمندانی که بازی در روانشناسی کودکان را به مراحل مختلف تقسیم کرده است، میلدرد پارتن (Mildred Parten) است. پارتن به جای بعد شناختی به بعد اجتماعی بازیها توجه میکند و رشد اجتماعی کودکان در حین بازی را در نظر میگیرد. او سه نوع بازی غیراجتماعی و سه نوع بازی اجتماعی را معرفی میکند. انواع بازیهای اجتماعی: بازیهای بدون اشتغال فکری (Unoccupied Types Of Plays) بازیهای انفرادی و مستقل (Solitary And Independent Plays) بازیهای تماشاگر (Onlooker Plays) انواع بازیهای غیراجتماعی: بازیهای موازی (Parallel Plays) بازیهای انجمنی (Associative Plays) بازیهای تعاونی (Co-operative Plays)