آموزش نکره و معرفه + نحوه تشخیص با ذکر مثال (رایگان)

معمولا اسامی را بر مبنای شناسا بودن و یا ناشناسا بودن آن‌ها برای خواننده یا شنونده به دو دسته معرفه و نکره تقسیم‌بندی می‌کنند. چنانچه اسم برای خواننده یا شنونده آشنا باشد به آن معرفه گویند در حالی که اگر اسم آشنا نباشد به آن نکره می‌گویند. اسم‌های معرفه انواع مختلفی دارند؛ از جمله اسم خاص، اسم جنس، موصوف صفت‌های اشاره‌شده، اسم مضاف‌شده به اسم معرفه، اسم زمان، اسم مبهم، ضمیرهای اشاره، ضمیرهای شخصی، مضاف یک مضاف‌الیه معرفه و کلمات ندا به عنوان اسم معرفه محسوب می‌شوند. اسم های نکره نیز با یک‌سری علائم مشخص می‌شوند؛ این نشانه‌ها شامل بیان «ی» یا « ی را» پس از اسم، ذکر «یک» قبل از اسم، اسم به اضافه صفات مبهم و ... هستند. این استثنا در خصوص «ی» وجود دارد که با توجه به شرایطی خاص، نشان‌دهنده ویژگی معرفه بودن اسم است. زمانی که «ی» پس از جمله وصفی بیاید و یا زمانی که با کلمات منفی بیاید، نشانه معرفه است. علاوه بر این، زمانی که «ی» کاهش و تقلیل در جمله را نشان دهد، در این حالت نیز نشان‌دهنده معرفه بودن اسم است. بنابراین با توجه به توضیحات ارائه‌شده متوجه شدیم که نکره بودن یا معرفه بودن اسم را بنا به نشانه‌ها و علائم مربوطه می‌توانیم به سادگی تشخیص دهیم. در این آموزش می‌خواهیم با مفهوم و معنی نکره و معرفه آشنا شویم؛ بنابراین سعی می‌کنیم از مثال‌های کاربردی استفاده کنیم تا به راحتی بتوانیم نکره و معرفه را در جملات تشخیص بدهیم. علاوه بر این به مثال‌های کاربردی در خصوص موارد مورد استثنا برای «ی» که نشان‌دهنده معرفه بودن اسم است اشاره می‌کنیم.

فرادرس

ساره شفیعی