مالتیپلکسر، نوعی مدار منطقی و ترکیبی است که به چندین سیگنال ورودی اجازه می‌دهد تا بر روی یک خط خروجی سوئیچ شوند. به عبارت دیگر، این یک انتخاب‌کننده داده است که یکی از چندین خط داده ورودی را انتخاب کرده و به خروجی هدایت می‌کند. انتخاب یک ورودی خاص توسط ورودی‌های کدشده به صورت دودویی کنترل می‌شود و تعداد خطوط ورودی، اندازه مالتیپلکسر را مشخص می‌کند. یک مدار مالتیپلکسر در ابتدا شامل ورودی‌های داده است. به عنوان مثال، فرض کنید یک مالتیپلکسر ۴ به ۱ داریم که چهار ورودی داده (D0 تا D3) دارد. هر ورودی داده نمایانگر یک سیگنال یا ولتاژ مختلف است. این ورودی‌ها به یک واحد کنترل متصل هستند که خطوط انتخاب را دریافت می‌کند. واحد کنترل شامل خطوط کنترلی است که به تعداد لگاریتم پایه ۲ از تعداد ورودی‌ها برابر است. برای مالتیپلکسر ۴ به ۱، دو خط کنترلی (S0 و S1) وجود دارد. این خطوط کنترل به ورودی‌های مالتیپلکسر متصل شده‌اند. خروجی مالتیپلکسر نیز یک خط است که داده انتخاب شده توسط خطوط انتخاب به آن هدایت می‌شود. این خروجی می‌تواند به یک واحد پردازش یا خروجی کل مدار متصل شود. حالا فرض کنید خطوط انتخاب به صورت ۰ و ۱ تغییر کنند. به عنوان مثال، اگر S0 برابر با ۰ و S1 برابر با ۱ باشد، مالتیپلکسر ورودی D2 را به خروجی هدایت می‌کند. این انتخاب بر اساس مقادیر دودویی خطوط انتخاب انجام می‌شود. با استفاده از این ساختار، مالتی‌پلکسرها به انتخاب و ادغام داده‌ها از چند منبع مختلف برای ارسال یا پردازش اطلاعات کمک می‌کنند. این امکان به طراحان مدار اجازه می‌دهد تا با بهره‌گیری از منابع بهینه‌تر، سیستم‌ها و دستگاه‌های الکترونیکی پیچیده‌تری را پیاده‌سازی کنند.
