آرایه تشخیص یکی از آرایه‌های ادبی است که با استفاده از آن، متن یا شعر ادبی‌تر و تاثیرگذارتر می‌شود. در این آرایه، به اشیا یا پدیده‌های غیرانسانی ویژگی‌های انسانی نسبت داده می‌شود. با این کار، به اشیا جان بخشیده و آن‌ها را شبیه انسان‌ها جلوه می‌دهیم. در آرایه تشخیص، مشبه (چیزی که به آن ویژگی انسانی داده می‌شود) به انسان یا یکی از ویژگی‌های انسانی تشبیه می‌شود، اما مشبه‌به (یعنی انسان) معمولا در جمله حذف می‌شود. همچنین، استفاده از حروف ندا مانند «ای»، «یا» و «ایا» در متن یا شعر به طور معمول نشان‌دهنده این است که کلمه‌ای که بعد از آن‌ها می‌آید «منادا» است. منادا به طور معمول یک انسان است، اما اگر منادا یک غیرانسان باشد، آرایه تشخیص ایجاد شده است. این آرایه در حقیقت نوعی استعاره است که در آن، اشیا به عنوان مشبه به انسان تشبیه می‌شوند، در حالی که انسان به عنوان مشبه‌به حذف شده است. به طور کلی، زمانی که مشبه‌به در استعاره انسان باشد، آن استعاره از نوع تشخیص محسوب می‌شود. در این آموزش چه چیزی یاد می‌گیریم؟ در این آموزش، با آرایه تشخیص آشنا خواهیم شد. ابتدا به معرفی مفهوم آرایه تشخیص و ساختار آن می‌پردازیم، سپس نقش مشبه و مشبه‌به در آرایه تشخیص را مورد بررسی قرار می‌دهیم و به نحوه شناسایی آرایه تشخیص اشاره خواهیم کرد. در نهایت با بررسی مثال‌های کاربردی، آرایه تشخیص و ارکان آن را توضیح می‌دهیم.
